Dixie Chicks is Amerika’s best verkopende vrouwelijke muziekgroep aller tijden. Als leadzangeres Natalie Maines zich in 2003 tijdens een concert uitspreekt tegen de door Bush aangekondigde invasie in Irak, krijgt ze te maken met Amerikaanse radioboycots en doodsbedreigingen. Een documentaire over muziek, patriottisme en vrijheid van meningsuiting in oorlogstijd.
Na de uitspraak van Natalie Maines belanden de Dixie Chicks in een achtbaan van onverwachte gebeurtenissen. Hun muziek wordt geboycot op de radio, felle discussies branden los en na een doodsbedreiging adviseert de FBI ze hun concert af te lasten. Ze zijn woedend en teleurgesteld, maar besluiten na heftige discussies met hun manager Simon Renshaw bij hun standpunt te blijven en hun tournee voort te zetten.
In de documentaire Dixie Chicks – shut up and sing maken we deze diep ingrijpende periode van dichtbij mee. We zien het succes en het onderlinge plezier achter de schermen, maar ook hun twijfels en zorg voor hun gezinnen die mee zijn op tournee. De spanning is haast voelbaar wanneer Natalie Maines en de zussen Martie Maguire en Emily Robison na de bedreigingen toch het podium opgaan.
Met hun nieuwste album Taking the Long Way, bekroond met vijf Grammy Awards, bewijzen de Dixie Chicks opnieuw hun kracht, maar het refrein van de single Not ready to make nice verwoordt hun nog steeds diepe verontwaardiging: “I’m not ready to make nice, I’m not ready to back down, I’m still mad as hell and I don’t have time to go round and round and round. It’s too late to make it right, I probably wouldn’t if I could, ‘Cause I’m mad as hell, can’t bring myself to do what it is you think I should.”