Vader Selinger is de grondlegger van de gouden medaille van de Nederlandse heren volleybalploeg in 1996. Vader en zoon maakten beiden de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona mee, waar ze zilver wonnen voor Nederland; de vader als trainer, de zoon als speler. De zoon heeft het vak van volleybaltrainer van zijn vader geleerd. Ze zijn bijna een spiegel van elkaar.

Mart Smeets maakt een uniek portret van vader en zoon wier beider levens volledig zijn toegewijd aan volleybal. Hun verhalen gaan over trots, overleven, trouw aan de ploeg, vriendschap, inzet en onverbloemde overgave aan de sport. Soms zijn ze griezelig consequent, soms ook verrassend openhartig en lief voor de ander. Het bijna vijftig minuten durend portret ‘

 Mart Smeets wil de consequente, bijna angstig rechtlijnige manier van denken en doen van de heren Selinger tonen. Zo vroeg Avital nooit aan zijn vader waarom hij niet speelde. "Dan had ik maar beter moeten zijn," concludeert hij nu bijna koel. Vader Selinger maakt duidelijk dat grijs niet bestaat, zijn zoon zegt deze kleur te willen vermijden. Senior vindt zijn zoon een betere coach dan hijzelf ooit was; junior snapt dat. Arie vindt zichzelf "saai" en Avital vraagt zich af of hij niet te extreem is in zijn denkbeelden.

Avital merkt ook nog op: "Ik hoop dat ik deze uitzending niet kan zien, want dat betekent dat mijn ploeg en ik de finale van het Europees kampioenschap spelen." Die finale wordt op 4 oktober gespeeld. De NOS zal dat kampioenschap volgen. Smeets, de muziekliefhebber, gebruikt muziek van Johnny Cash, Neil Young, Peter Gabriel, Eric Clapton en Dusty Springfield om het thema ‘vader en zoon’ te versterken. Mart Smeets weet al 21 jaar dat hij dit portret gaat maken. Het idee is ontstaan tijdens een gesprek met Arie Selinger in 1988 in Seoul. De opnames zijn gemaakt in december 2008 en in augustus van dit jaar.

Arie Selinger is een Israëlische volleybaltrainer, die in 1992 het Nederlandse herenteam naar de zilveren medaille leidde bij de Olympische Spelen in Barcelona. Tijdens de Tweede Wereldoorlog overleefde hij concentratiekamp Bergen-Belsen, waarna hij naar Israël ging. Zijn bijnaam in de volleybalwereld is de ‘survivor’. Van 1954 tot 1963 maakte hij deel uit van de nationale volleybalploeg van dat land. Na zijn opleiding werd hij trainer van de Israëlische vrouwenploeg en in 1975 werd hij bondscoach van de Amerikaanse vrouwen. Bij de Olympische Spelen van 1984 won het team de zilveren medaille. Dit was de eerste medaille die de VS ooit haalde bij het volleybal. Daarna werd Arie Selinger bondscoach van de Nederlandse herenploeg, waar hij onder anderen zijn zoon Avital zou trainen.

Avital Selinger was de spelverdeler van het Nederlands Volleybalteam, onder het bondscoachschap van zijn vader. Ondanks zijn geringe lengte hield hij zich op topniveau jaren staande. Zijn mooiste momenten zijn ongetwijfeld de Olympische Spelen van Barcelona. Toen de eerste spelverdeler Peter Blangé uitviel in de kwartfinale, speelde Avital een geweldige wedstrijd tegen de favoriet Italië die werd uitgeschakeld. Na zijn loopbaan als topsporter werd hij net als zijn vader coach. Tegenwoordig is hij bondscoach van het Nederlandse dames volleybalteam.