over de leefwereld van de Toearegs. Dit nomadische volk heeft zich staande weten te houden in de Sahara-woestijn, in een gebied dat extremen van hitte en kou kent, met zijn mystieke schoonheid van sterrenhemels boven het schemerige licht van een kampvuur. De Toeareg moeten zich in principe houden aan de ässhäk, een soort moraalcode die het voortbestaan van de gemeenschap garandeert. Het betekent het respecteren van alle levende wezens en een waardig optreden jegens alle denkbare ellende. Poëzie en muziek zijn hierbij van essentieel belang: de vrouwen brengen door het bespelen van de imzad (de eensnarige viool) de waarden van hun volk in herinnering, zoals moed, geduld en empathie.