Laurie Anderson schetst de impact van het overlijden van haar terriër Lolabelle; het resultaat is een lucide analyse van liefde en gemis en de kunst van storytelling. De documentaire is opgedragen aan Lou Reed, Andersons overleden echtgenoot. Anderson staat stil bij het grappige Jack Russell-achtige hondje en verliest zich in een stream of consciousness-vertelling, waarin herinneringen aan haar jeugd, haar moeder en politieke en filosofische theorieën over elkaar heen buitelen. 'Het is de eerste keer dat ik verhalen bijeen heb proberen te brengen in de structuur van een film', zegt Anderson, die als multimediaperformer gewend is te werken met meerdere schermen in de ruimte. De film focust op de bardo, de periode na het overlijden waarin volgens de boeddhistische leer de identiteit van een mens of dier verloren gaat en het bewustzijn zich opmaakt voor de overgang naar een andere levensvorm. Voor Anderson was de film een manier om de geest van Lolabelle te begeleiden én een artistiek experiment. In de film combineert ze haar kwaliteiten van musicus, beeldend kunstenaar en performer en weeft ze van animatie, 8mm-familiefilmpjes, tekst en zelfgeschreven composities een indrukwekkende vertelling. De film ging in wereldpremière op het Internationale Filmfestival van Venetië in 2015 en won daar de Lina Mangiacapre Award.