Regisseur Ryan Murphy (American Horror Story), auteur Bret Easton Ellis (American Psycho) en de jaren 80 vormen een gouden combinatie. De oogstrelende miniserie The Shards - de memoires van Ellis, opgeleukt met een seriemoordenaar - is dan ook perfect om te bingen. De personages zijn knap maar stuitend geprivilegieerd en oppervlakkig, zodat je als kijker al snel juicht voor de creatieve killer.

Er zijn wel meer misdaadseries met vrouwen in de hoofdrol, maar in Furious voegt het ook echt wat toe. De agenten moeten zich voortdurend bewijzen, laten seksisme van zich afglijden en dragen herinneringen aan eerder trauma met zich mee. Ook de vrouwelijke seriemoordenaar - hoewel totaal gestoord - brengt een uniek perspectief met zich mee.

In een heel persoonlijke documentaire onderzoekt Sophia Maddox of ze is 'besmet' met het kwaad van haar opa Charles Manson. Daarvoor spreekt ze sekteleden en een walgelijke muziekproducent en probeert ze contact te houden met haar vader Daniel, die sprekend lijkt op Manson en met zijn eigen problemen worstelt. Jammer dat niemand even met Sophia gaat zitten en haar uit deze neerwaartse spiraal praat.

Jemaine Clement en Taika Waititi bewerkten hun gelijknamige film uit 2014 tot deze geweldig komische serie, gemaakt in de nepdocumentairestijl die we kennen van The Office. De cast is briljant, vooral de onnavolgbare Matt Berry als vampier Laszlo en Mark Proksch als energievampier Colin Robinson. Verder zijn er talloze gastrolletjes.

Waals-Franse misdaadserie HPI vormde de inspiratie voor deze Amerikaanse versie, waarin hoofdrolspeelster Kaitlin Olson (It's Always Sunny in Philadelphia) de show steelt. De excentrieke persoonlijkheid van haar personage Morgan is de grote kracht van de serie, waar in elke aflevering een misdaadmysterie wordt opgelost. Daarnaast is er veel luchtigheid en drama, dat zich vooral afspeelt rond het gezin dat Morgan als alleenstaande moeder in goede banen probeert te leiden.

Het idee van deze Britse comedyserie klinkt misschien een beetje afgezaagd, maar wordt vreselijk leuk uitgewerkt. De personages zijn lekker maf maar sympathiek en hoewel de makers op een tienerpubliek mikken, zijn ze niet zuinig met seksgrappen en humor op het randje van de goede smaak. Extraordinary kreeg lovende kritieken en dus moest er een tweede seizoen komen.

Zin in een avondje streamen zonder al te veel na te hoeven denken? Dan is Doctor Odyssey van seriegenie Ryan Murphy perfect. En dan maakt het niet zoveel uit dat zo ongeveer alles wat er in de serie gebeurt ongeloofwaardig is, en dat de personages de diepgang hebben van een pierenbadje. Gewoon zitten, kijken en genieten, meer hoef je niet te doen.

Het Afrikaanse avontuur gaat verder met een verhaal waar het huilen nader staat dan het lachen. Er wordt namelijk op een mooie manier stilgestaan bij de dood van acteur Chadwick Boseman, koning T’Challa. Letitia Wright neemt het stokje fantastisch over en wederom ziet alles, vooral de kostuums, er prachtig uit.

De eerste aflevering van Good American Family zet de kijker behoorlijk op het verkeerde been. Even lijkt het een stichtelijk drama te worden over de obstakels die een gelovige familie op haar pad vindt, maar na een poosje gaat het toch een andere kant op. Ellen Pompeo (Grey's Anatomy) en Mark Duplass (Creep) werden slim gecast, en Imogen Faith Reid was een vondst voor de rol van Natalia Grace. Het perspectief van de ouders heeft aanvankelijk de overhand, maar daarna blijkt dat dit waargebeurde verhaal ook een andere kant heeft.

Ondanks dat de mobiele telefoon in 2004 nog niet alomtegenwoordig was, is de tsunami toch verrassend goed gedocumenteerd. In de vier delen zie je de gigantische golf tientallen keren aankomen en telkens lopen de rillingen je over de rug bij zoveel natuurgeweld. De verhalen die de overlevers zijn indrukwekkend en zorgen ervoor dat je wil blijven kijken.

Films die een verhaal vanuit meerdere perspectieven vertellen zijn niet nieuw. Regisseur Ridley Scott heeft voor dit middeleeuwse drama goed gekeken naar de klassieker Rashomon en dat is natuurlijk helemaal geen schande. De maker van Gladiator en Napoleon zet weer een schitterend vormgegeven tijdsbeeld neer en de uitstekende hoofdrolspelers houden het tweeënhalf uur interessant. Ben Affleck leeft zich uit in een malle bijrol.

Dit vervolg op Rise of the Planet of the Apes laat zien dat die reboot van de klassieke filmserie uit de jaren zestig en zeventig geen toevalstreffer was. De film maakt een tijdsprong van tien jaar en is een stuk grimmiger en indrukwekkender dan de eerste; een lijn die regisseur Matt Reeves zou doortrekken naar War for the Planet of the Apes. De rode draad in de films zijn niet de mensen, maar de apen. Via de techniek van motion capture speelt Andy Serkis weer de mooie hoofdrol van chimpansee Caesar.

Deze driedelige documentaire toont haarfijn hoe ingenieus en boosaardige sekteleiders te werk gaan, hoe ze hun slachtoffers - in dit geval slimme en talentvolle studenten - afbreken en weer opbouwen. De sekteleider liet immers alles filmen. 'Dat zou mij nooit gebeuren', gaat niet meer op na het zien van deze indrukwekkende en bizarre reeks.

Wat gebeurt er als je Ryan Murphy (American Horror Story, Monster) volledig de vrije hand geeft? Dan krijg je Grotesquerie, een misdaadserie met een gulle scheut horror, bizarre personages, een zieke seriemoordenaar, een doortastende non en een aantrekkelijke priester die regelmatig zijn shirt uittrekt. Deze ongefilterde dosis Murphy is soms weerzinwekkend, soms ronduit saai, onbegrijpelijk en af en toe briljant. De motelscène uit aflevering vijf is een absoluut hoogstandje.

Met Ryan Murphy aan het roer en een cast van steractrices leek All's Fair een gegarandeerde hit, maar oef: dat valt tegen. De girlboss-dialogen zijn tenenkrommend, het acteerwerk is niet best en de humorloze verhaaltjes zijn beledigend simpel. Murphy is niet de enige schuldige, want alle dames waren tevens uitvoerend producent. Lichtpuntje is Sarah Paulson als schuimbekkende rivaal.

Een decennium aan superheldenlfilms komt hier tot een climax. Alle superhelden en verhaallijnen komen samen in een epische cross-over waar de fans al jaren reikhalzend naar uitkeken. De thema’s zijn zwaarder, maar de interacties tussen de helden en de typerende humor houden het luchtig. Perfectly balanced, as all things should be.

Zou er in 2024 nog een film voorbijkomen die raarder en geiniger is dan Poor Things van regisseur Yorgos Lanthimos? We kunnen het ons bijna niet voorstellen. De Griek maakte al bijzondere exemplaren met The Lobster; The Favourite en The Killing of a Sacred Deer maar Poor Things, met een briljante Emma Stone in de hoofdrol, is een nieuw hoogtepunt in zijn oeuvre. Deze draai aan het bekende Frankenstein-verhaal is liever en grappiger dan zijn voorgangers en voor alles een feest om naar te kijken.

Het herkauwen van geanimeerde Disneyklassiekers als live-actionfilms is vaak behoorlijk overbodig. Bij de sympathieke animatiehit Lilo & Stitch uit 2002 is de bewerking echter heel goed uitgevallen. De computeranimaties zien er gelikt uit en botsen niet met de echte acteurs. Verder zijn de humor en leuke liedjes goed overeind gebleven, maar verschilt de remake genoeg van het origineel om hem interessant te houden. Lilo & Stitch haalde meer dan een miljard dollar binnen en 'dus' komt er een vervolg.