Tekst: Ernest Marx

Tussen de proefuitzending en deze reeks zit ruim een jaar. Hoe komt dat?
“Zo gaat dat nu eenmaal soms bij televisie. Sinds de uitzending van onze pilot met René Froger heeft het inderdaad even geduurd, maar het vervolg is er. We hebben vier afleveringen gemaakt. In de eerste zit Albert Verlinde. Daarna volgen Willeke Alberti, Roos Schlikker en Jörgen Raymann.”

Is het lastig om mensen hiervoor te strikken?
“Het verrassingseffect is cruciaal. Daarom vertellen we vooraf niet waarvoor we de BN’ers vragen. Dat maakt het soms lastig. Ze horen alleen: ‘Het kost anderhalve dag van je leven, ik presenteer het en het wordt een positief programma met allerlei mooie verrassingen. Meer kan ik niet zeggen.’ Pas als ik ze ophaal voor de eerste opnamedag vertel ik ze dat het gaat over de allerlaatste 24 uur van hun leven. ‘Die zijn nu ingegaan’.”

Hoe reageren ze dan?
“Het is natuurlijk een aparte mededeling. Roos Schlikker lacht het bijvoorbeeld een beetje weg: ‘Ja, dag!’ Maar we gaan toch samen op pad. Ik neem ze mee naar plekken die belangrijk voor hen zijn. Daar vinden verrassende ontmoetingen plaats met familie en vrienden. Die krijgen de kans om iets te zeggen wat ze normaal gesproken pas op iemands begrafenis zouden doen.”

Waarom is de dood zo’n heikel onderwerp?
“Dat is voor iedereen anders. Roos Schlikker is al vaker met de dood geconfronteerd. Ze kreeg een kindje dat bij de geboorte is overleden en haar moeder is een paar jaar geleden gestorven. Ze zegt half grappend: ‘Ik heb het eeuwige leven, ik ga niet dood.’ Mensen stoppen het over het algemeen weg. Als je er continu mee bezig zou zijn, heb je natuurlijk ook geen leven. In dit programma praten we daarover. Maar we hebben het vooral over het leven! Waar sta je en wat had je nog willen doen? En tussen de bedrijven door hebben we ook een hoop lol.”

Wat doet het maken van zo’n programma met jou?
“Bij elke vraag die ik in het programma stel, denk ik automatisch ook over mijn eigen situatie na. Toen ik de proefaflevering met René Froger maakte, was het bizarre toeval dat ik een week voor de opname de begrafenis van mijn vader had. Daar word ik dan natuurlijk zelf ook mee geconfronteerd. Dat is soms emotioneel.”

Hoe zou jij jouw eigen laatste 24 uur willen doorbrengen?
“Dan wil ik samenzijn met de belangrijkste mensen in mijn leven: vrienden en familie. Het mogen ook uren van grote nostalgie zijn. Voor een uitzending van Omroep West ben ik ooit eens teruggegaan naar de straat in Den Haag waar ik ben opgegroeid. Ik was er nooit meer geweest. Het was alsof ik even in een droom stapte die over mijn verleden ging. Dat is wat de BN’ers in De laatste 24 uur ook meemaken.”

De laatste 24 uur | vrijdag | NPO1 | 21.30 uur