Gebroken,

Daar sta ik dan, half leunend tegen een boom op Oxford Street. Dat zijn van die momenten dat je blij bent dat even ­niemand je herkent. Mijn gezicht vertrekt van de pijn, want een paar seconden daarvoor ben ik door mijn rechterenkel ­gegaan. Dat noem ik vaak spottend mijn Monster van Toth-­enkel.

De Telekids-generatie weet waar ik het over heb: het was de laatste film die ik met Irene maakte. Ik deed een scène, moest snel wegrennen en ging – bam – door mijn enkel. De film werd gewoon afgemaakt, maar later bleef ik er toch last van houden. Wat bleek? De enkel was niet gekneusd maar gebroken.

Ook nu is het nog een zwakke plek. Voor The Moulin Rouge tape ik hem altijd in. Die dag in London had ik dat even niet gedaan. Maar ­gelukkig, niks gebroken dit keer. Dus op naar de winkels. En naar de mooie ­musicals die London te bieden heeft.

Ik had inspiratie gekregen van een grappig stuk: The Comedy about Spies. Vooraf nog even gevraagd hier en daar waar ik wel of juist niet naartoe moest gaan. Back to the Future wilde ik hoe dan ook voor de tweede keer zien, want in mijn ogen is dat ook gelijk the future van de musical. Briljant. Great Scott, wat een topshow is dat.

Maar wat doe je met de rest van de avonden? Herald wilde naar de musical The Devil Wears Prada. Die had best wat negatieve kritieken gekregen, maar hoe vaak ben ik het nou eigenlijk met de beroepscriticasters eens? Waar een ander het geweldig vindt als er bijvoorbeeld nauwelijks ­decor aanwezig is, en dat de castleden hun eigen afgetrapte gympies dragen, houd ik juist van show. Wel duimen dat op deze gewone dinsdagavond Vanessa Williams speelt. En ja hoor, in een heerlijke show vol supertalenten stond ze te stralen.

Snel nog even naar The Great Gatsby, die vond ik op twee nummers na weer wat minder great. Daarna naar mijn vrienden van de UK-versie van The Moulin Rouge. Even op de foto met Craig Ryder, die mijn rol op West End speelt. En hup, door naar de volgende show!

“Heb je Evita niet gezien?”, vroeg een goede vriend mij. Ik noemde het rijtje op met wat ik allemaal wél gezien had. “Kind, en dat in drie dagen, je zult wel gebroken zijn.” Nee, ­gelukkig deze keer niet!