Het is een zwarte bladzijde in de kunstschaatsgeschiedenis: de aanslag op de benen van Nancy Kerrigan in de aanloop naar de Olympische Spelen van 1994. Na die spelen kwam uit dat Kerrigans rivaal Tonya Harding iets met die aanslag te maken had.

I, Tonya

Harding kreeg voor haar betrokkenheid bij die aanslag een levenslange schorsing. Het verhaal was aanleiding voor scenarioschrijver Steven Rogers om in het verleden van Tonya Harding te duiken.

Het resultaat is I, Tonya. Een onconventionele film over een buitenbeentje in de doorgaans zo brave kunstschaatswereld. Regisseur Craig Gillespie gebruikt Rogers’ script om verschillende visies op Hardings bewogen levensverhaal te laten zien.

Het is aan de kijker om te bepalen welke versie het geloofwaardigst is: die van Tonya Harding (Margot Robbie) zelf, die van haar dominante moeder (Allison Janney) of die van haar niet al te frisse ex-man (Sebastian Stan).

Margot Robbie

Margot Robbie trainde zich het schompes om het er goed vanaf te brengen in de schaatsscènes in I, Tonya. Hoe goed ze ook werd, er was een sprong die ze niet voor elkaar kreeg: de driedubbele axel.

De filmmakers konden ook geen stuntvrouw vinden die hem kon. Volgens producent Tom Ackerley is dat niet zo gek:

“Na Tonya Harding is het nog maar zes vrouwen gelukt om de driedubbele axel tot een goed einde te brengen. Zelfs als iemand hem zou kunnen, zou ze trainen voor de Olympische Spelen, en hem niet voor een film wagen.” Uiteindelijk is de succesvolle sprong met special effects gesuggereerd.