In een wereld vol sensatiezucht ontspint zich een verhaal waarin iedereen zijn eigen waarheid lijkt te hebben. Met vaart, flair en een flinke knipoog serveert de Franse regisseur François Ozon een kluchtige cocktail van moord, roem en ambitie.

Mon crime

In het Parijs van de jaren dertig krijgt een jonge, werkloze actrice plots landelijke bekendheid wanneer ze terechtstaat voor de moord op een machtige producent. Wat volgt is een vrolijke wirwar van leugens, toneelspel en juridisch spektakel.

Mon crime (2023) is een geestige hommage aan de screwball-komedie en het klassieke moordmysterie, compleet met snedige dialogen, heerlijk overdreven acteerprestaties en wendingen die steeds verder de absurditeit in duiken.

Ozon raakt terloops aan thema’s als MeToo en feminisme, maar doet dat vooral luchtig; wie op scherp maatschappelijk commentaar hoopt, komt bedrogen uit. Toch doet het weinig af aan het kijkplezier. Ook zonder diepere lagen is de nostalgische charme heerlijk om in mee te gaan.

François Ozon

Mon crime is gebaseerd op een toneelstuk uit 1934 dat twee keer eerder verfilmd is: in 1937 als True Confession en in 1946 onder de titel Cross My Heart.

Meestal maakt François Ozon wat serieuzere films, maar met Mon crime sluit hij een losse trilogie af die begon met 8 Femmes (2002) en Potiche (2010). Alle drie zijn het uitgesproken theatrale komedies die vrouwen centraal stellen.