Wes Andersons films zijn zó des Andersons dat de liefhebber ze al na één scène herkent.

Wes Anderson

Hoe ouder hij wordt, hoe verder deze Amerikaanse filmmaker gaat in zijn tot in de puntjes doorgevoerde meesterwerkjes en manier van vertellen.

Denk aan zijn eigenzinnige films als The Royal Tenenbaums, Fantastic Mr. Fox, Moonrise Kingdom en The Grand Budapest Hotel.

Je onderdompelen in Andersons wereld is als opgaan in een bijzonder sprookje op verrassende plekken en vol malle dialogen met dubbele lagen.

Bovendien is in elk shot zoveel te zien dat een tweede of derde keer kijken je een nieuwe filmbeleving oplevert.

The French Dispatch

Dat is ook het geval bij The French Dispatch, dat Anderson zelf omschrijft als een liefdesbrief aan de journalistiek.

De journalisten van de krant The French Dispatch stellen nog een laatste editie samen nadat hun hoofdredacteur (Bill Murray) is overleden. Het is een collectie korte verhalen van hun eigenaardige avonturen in een fictieve Franse stad.

Eerst vindt een tot levenslang veroordeelde kunstenaar zijn muze in een gevangenisbewaarster.

Vervolgens raakt een journalist tijdens studentenrellen te dicht betrokken bij een ‘schaakbordrevolutie’. Tot slot moet een ontvoerde jongen gered worden door de culinaire kunsten van een chef-kok.

Over elke hoek van ieder shot heeft Anderson nagedacht: van de montage tot het kleurgebruik, van camerawerk tot muziek.

Ook dit – uiteraard weer doldwaze – avontuur is een waar kunststukje.

Bill Murray

Natuurlijk heeft The French Dispatch net als de meeste films van Wes Anderson weer een indrukwekkende cast. Dit is Andersons tiende speelfilm, de negende keer dat hij Bill Murray castte en de achtste keer dat hij voor Owen Wilson koos.

Verder zijn onder andere Tilda Swinton, Timothée Chalamet, Christoph Waltz, Jeffrey Wright, Willem Dafoe, Edward Norton en Saoirse Ronan van de partij.