Met Boy Kills World maakt regisseur Moritz Mohr een opvallend debuut met veel vaart en een knallende visuele stijl. De film lijkt een stripverhaal of computerspel dat op het scherm tot leven komt. Het verhaal stelt niet veel voor, maar de bonte personages zijn leuk verzonnen. Bill Skarsgård speelt een intense hoofdrol en tussen de schurken zien we bekende gezichten als Famke Janssen, Michelle Dockery en Brett Gelman. Deze koortsdroom vol geweld duurt wel een tikje te lang.

Kijkers die zich verheugen op gelikte beelden van Italiaanse sportwagens komen bedrogen uit bij dit biografische drama. De film zoomt in op een heel specifiek moment in het leven van Enzo Ferrari en leunt volledig op het voortreffelijke acteerwerk van Adam Driver en Penélope Cruz. Dat de film een financiële flop werd is waarschijnlijk te wijten aan het weinig opwindende verhaal: de man Ferrari is nu eenmaal minder spannend dan zijn auto's.

Het onderwerp van De Terugreis is niet erg vrolijk en de film raakt af en toe dan ook een gevoelige snaar. Gelukkig brengen de makers het onderwerp dementie met veel lucht en valt er ook genoeg te lachen. Daarbij is veel te danken aan hoofdrolspelers Marin van Waardenberg en Leny Breederveld.

Deense historisch epos met de altijd geweldige Mads Mikkelsen in de hoofdrol. In dit historisch drama zwijgt Mads vooral heel veel, maar ook dat doet ie met bijzonder veel verve. Als je op zoek bent naar een mooi uitziend, goed verteld drama met veel beelden van uitgestrekte desolate vlakten, zit je hierbij helemaal goed.

Het verhaal van Nicholas Winton is niet zo bekend als dat van Oskar Schindler, maar verdient het om gehoord te worden. Dit historische drama zorgt daarvoor, al neigt het een beetje naar het zoetsappige. De film maakt effectief gebruik van twee verhaallijnen en naast het verhaal zelf zijn de vertolkingen indrukwekkend. Anthony Hopkins is weer groots als de oudere Nicholas Winton, terwijl Johnny Flynn hem op jongere leeftijd speelt.

Regisseur en scenarioschrijver Richard Curtis (bekend van die andere romcomklassiekers Four Weddings and a Funeral en Notting Hill) propte Love Actually helemaal vol met personages en hun liefdesperikelen en dat levert een sfeervolle, grappige en ontroerende kerstfilm vol Britse topacteurs op die je ieder jaar opnieuw kunt bekijken zonder dat ie ooit gaat vervelen.

Soms is een film zo indrukwekkend, huiveringwekkend en onvergetelijk dat ie doordringt tot in het diepst van je haarvaten. The Zone of Interest is er zo eentje. Eentje die laat zien hoe het kwam dat hele gewone Duitsers zich niet verantwoordelijk voelden voor het lijden van de medemens. Het was simpelweg een gegeven waar je verder niet over nadacht. Deze film maakt je avond niet gezelliger maar je leven wel waardevoller.

Als je niet van viespeukerij en/of personages zonder enige moreel houdt, sla de Noorse serie Exit dan vooral over. De rijke stinkerds in deze serie doen weinig anders dan hun vrouwen bedriegen, coke snuiven en tussendoor heel veel geld verdienen. Het meest verontrustende is dat de makers de serie schreven nadat ze een paar avonden hadden gepraat met echte mannen uit de top van de Noorse financiële wereld. Exit werd een enorm kijkcijfersucces en wij snappen wel waarom. Je kijkt je ogen uit en er valt heel veel te lachen, ondanks de ronduit nare personages.

In 2017 verdween de Zweedse journalist Kim Wall na een tochtje in de duikboot van de Deense uitvinder Peter Madsen. De titel van de Deense misdaadserie The Investigation (Efterforskningen) is goed gekozen, want het slachtoffer, de dader en gebeurtenissen in dit waargebeurde verhaal blijven volledig buiten beeld. In plaats daarvan focust de serie op het politie- en justitieonderzoek, en dat is fascinerend op een niet-sensationele manier.

Deze comedy van Richard Linklatter is een stuk slimmer dan het verhaal doet vermoeden. Het verhaal speelt met identiteiten, verleiding en misleiding, waarbij zowel de personages als de kijker op het verkeerde been worden gezet. Ook geeft de film hoofdrolspelers Glen Powell en Adria Arjona alle ruimte om te stralen. Het allergekste aan deze film is waarschijnlijk dat hij (losjes) is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Beklemmend Deens gevangenisdrama waarin behalve de gedetineerden werkelijk iedereen op de een of andere wijze ‘gevangen’ zit. Hoofd van de afdeling Gert(rud) moet haar personeel voorbereiden op een mogelijke sluiting terwijl ze thuis kampt met een echtgenoot met vasculaire dementie. Net afgestudeerd wil cipier Sammi verschil maken, maar botst op keiharde regels. Cipier Henrik vecht heimelijk tegen zijn homoseksualiteit terwijl cipier Miriam uit liefde voor haar zoon wordt gedwongen een aantal riskante stappen te zetten.

De comedyserie Detectorists is in Nederland nooit echt bekend geworden. Jammer, want deze enorm sympathieke serie is niet alleen bijzonder grappig (met een droevige ondertoon), maar schetst ook een mooi plaatje van een vriendschap tussen twee volwassen mannen. De serie werd bedacht en geregisseerd door Mackenzie Crook - Gareth uit de Britse versie van The Office - die ook een van de hoofdrollen speelt. De soundtrack en mooie plaatjes van het Engelse platteland maken de serie nog fijner.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Philip K. Dick, de sf-schrijver aan wie we ook films als Blade Runner en Total Recall te danken hebben, schetst deze serie een wereld waarin de Tweede Wereldoorlog is gewonnen door Duitsland en Japan. Dat idee geeft genoeg materiaal voor vier spannende seizoenen, die er prachtig uitzien.

De zwijgzame hoofdrol in The Beekeeper is Jason Statham op het lijf gesneden. Het is een film zonder veel verrassingen, maar met een goede regie en een stel ijzerstek gecaste schurken, onder meer gespeeld door Jeremy Irons en Josh Hutcherson. Voor de fans van Statham is de film verplichte kost, maar ook andere liefhebbers van goedgemaakte actie zullen zich niet vervelen.

In 1952 schreef Patricia Highsmith - de auteur van Strangers on a Train en The Talented Mr. Ripley - een lesbische roman. Ze gebruikte een pseudoniem, maar 38 jaar later verscheen het boek opnieuw onder haar eigen naam. Todd Haynes maakte er een schitterend melodrama van met een verpletterend goede rol van Cate Blanchett.

In de meeste rechtbankfilms leef je als kijker mee met de persoon van wie je weet dat hij of zij de waarheid spreekt. In dit steengoed geregisseerde en geacteerde Franse thrillerdrama kun je echter niemand zomaar geloven. Ook interessant: in een Franse rechtbank gaat het er blijkbaar heel anders aan toe dan in bijvoorbeeld een Amerikaanse.

In Inglourious Basterds liet Quentin Tarantino ziet hoe leuk het kan zijn als nazi's het loodje leggen. De Finse scenarist en regisseur Jalmari Helander (Big Game) doet er een flinke schep bovenop met deze actiethriller in de stijl van Sergio Leone. Jorma Tommila is geweldig als de zwijgende held die steeds weer nieuwe manieren vindt om nog wat nazi's over de kling te jagen.

In haar eerste film, waarvoor ze zelf het deels autobiografische scenario schreef, onderzoekt Celine Song hoe relaties ontstaan, standhouden en uitdoven, en de rol die afstand en tijd hierbij spelen. Elke scène is realistisch, de personages zijn geloofwaardig en hoewel er geen groot drama plaatsvindt is de film hartverscheurend. Een bescheiden meesterwerk.