Wind en water zorgen er vanzelf voor dat ze verdwijnen, maar één keer besloot Marlijn de natuur een handje te helpen. "Ik heb letterlijk gevraagd of ik er alsjeblieft één kapot mocht maken, omdat me dat zo lekker leek om dat te doen. Dat klinkt heel onaardig, maar ze moesten toch weg. Het is een soort oergevoel dat loskwam: als iets zo mooi is en het moet toch stuk, dan wil ik het stukmaken. Ik heb het toen gedaan, maar het is niet te zien in het programma. Ze vonden het te cru."