TVgids.nl
Klik op 'toestaan' om meldingen van TVgids.nl te ontvangen.
Film
Het leek zo'n mooi verhaal: talentvolle wielrenner geneest van kanker en wint vervolgens tot zeven keer toe de Tour de France. Er hebben mensen voor minder een pindakaasreclame gekregen. Inmiddels is bekend dat Lance Armstrong die Tours op z'n zachtst gezegd niet helemaal eerlijk heeft gewonnen.
Een van de eerste mensen die twijfelt of Armstrong (hier gespeeld door Ben Foster) wel 'schoon' fietst, is de Ierse journalist David Walsh (Chris O'Dowd). Terwijl bijna de hele wielerminnende wereld Armstrong op handen draagt, schrijft Walsh in The Sunday Times openlijk over zijn twijfels.
Dat wordt hem niet in dank afgenomen. Lance Armstrong is niet blij met de aantijgingen, maar ook Walsh' chef zit niet op een schandaal te wachten.
Ondanks alle tegenwerking blijft Walsh onverstoorbaar zoeken naar bewijs dat Armstrong de boel belazert. In The Program is te zien hoe die zoektocht uiteindelijk resultaat heeft: Armstrong wordt voor het leven geschorst en hij raakt al zijn Tourzeges kwijt.
Hoe speel je een dopingzondaar? Ben Foster kwijt zich in The Program in ieder geval goed van die taak.
Niet alleen omdat hij al Armstrongs maniertjes en bewegingen goed nadoet. Ook omdat hij de tragiek van de uit de gratie gevallen sportheld begrijpt.
Volgens de acteur was dat het zwaarste van de hele film. Zwaarder dan de fysieke tol die de opnames van hem eisten. Alhoewel Foster ver ging: hij nam zelfs doping om zich voor te bereiden op zijn rol maar liet zich daarbij wel begeleiden door een arts.
We moesten er een jaar geduld voor hebben, maar nu kunnen we dan eindelijk genieten van de nieuwe reeks Haantjes op Netflix.
KRO-NCRV komt met tiendelige reportageserie over verloskundigen
09:38Zo loopt het Married at First Sight-avontuur af voor Linda en Cindy
08:58Terugkijken: de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival 2026
08:42De TV van gisteren: Pijnlijke kijkcijfers voor eerste halve finale Eurovisie Songfestival
22:32Kijkers enthousiast over Songfestival-commentaar Henry Schut en Jeroen Kijk in de Vegte