Gerrie (Ton Kas), die al een tijd in Portugal woont, reist jaarlijks terug naar Rotterdam voor een medische controle. De drie dagen die hij in Nederland verblijft, brengt hij door met zijn zoon Dick (Guido Pollemans).

Drie Dagen Vis

Dick hoopt in die dagen op toenadering, maar hun relatie is er een van weinig woorden; gesprekken blijven keer op keer steken.

Gerrie zegt: “Je opa was geen prater. Ik ben geen prater. Als twee mensen niet praten, wordt er niet gepraat.” En dus praten vader en zoon ook nergens écht over.

Als Gerrie laat vallen dat hij zijn behandeling in Portugal wil vervolgen, zorgt dat voor extra wrijving. Zonder deze vaste dagen is het maar de vraag wanneer ze elkaar nog zullen zien.

In mooi geschoten zwart-wit bouwt Hoogendoorn met Drie Dagen Vis een tedere, grappige en oprechte tragikomedie. Omdat de kleine observaties voortkomen uit echt geleefde ervaring, voelen ze heel realistisch.

Kas en Pollemans spelen met een lichtheid en precisie die de noodzaak van aandacht en gesprek voelbaar maken. Wie goed luistert, hoort er veel in.

Peter Hoogendoorn

Regisseur Peter Hoogendoorn wilde oorspronkelijk horrorfilms maken, maar die projecten kwamen niet van de grond.  Hij schakelde daarna met succes over op persoonlijke verhalen: voor zijn afstudeerfilm Wes haalde hij inspiratie uit het overlijden van zijn moeder.

Zijn veelgeprezen speelfilmdebuut Tussen 10 en 12 baseerde hij op het verlies van zijn halfzus.

Voor Drie Dagen Vis put hij opnieuw uit eigen ervaring: de angst om zijn vader te verliezen.