De verwondering

S11 ·  25/52 ·  Met in deze uitzending: * Als kind verloor schrijver Lex Paleaux zijn open blik door een traumatische gebeurtenis: hij werd van zijn fiets getrokken en verkracht. Daarna raakte hij zichzelf kwijt. Jarenlang vocht hij met verslaving, dakloosheid en bedrog. Pas toen hij ging zorgen voor zijn hond Wolf en later zijn dochter, vond hij langzaam zijn weg terug. 'Ik wilde niet meer overleven, maar leven.' In zijn boeken biecht Lex zijn leven op, onder pseudoniem, om zonder zelfcensuur te kunnen vertellen. Zo vindt hij langzaam zijn onbevangenheid terug. Er is veel tederheid verscholen tussen alle ellende. 'In je donkerste momenten zijn de lichtpuntjes het meest helder.'

S11 ·  25/52 ·  Met in deze uitzending: * Als kind verloor schrijver Lex Paleaux zijn open blik door een traumatische gebeurtenis: hij werd van zijn fiets getrokken en verkracht. Daarna raakte hij zichzelf kwijt. Jarenlang vocht hij met verslaving, dakloosheid en bedrog. Pas toen hij ging zorgen voor zijn hond Wolf en later zijn dochter, vond hij langzaam zijn weg terug. 'Ik wilde niet meer overleven, maar leven.' In zijn boeken biecht Lex zijn leven op, onder pseudoniem, om zonder zelfcensuur te kunnen vertellen. Zo vindt hij langzaam zijn onbevangenheid terug. Er is veel tederheid verscholen tussen alle ellende. 'In je donkerste momenten zijn de lichtpuntjes het meest helder.'

S11 ·  26/52 ·  Mirjam van Biemen verloor haar moeder toen ze acht jaar oud was. Jaren later kreeg ze haar dagboeken en brieven. 'Toen kon ik pas gaan rouwen.' Uit de notities sprak de stem van een vrouw die diep verlangde naar warmte en tederheid, maar gevangen zat in een huwelijk vol ruzie. 'Mirjam herinnert zich hoe ze als kind tekeningen maakte van poppetjes die elkaar kusten, om haar ouders te laten stoppen met ruzie maken. De dagboeken van haar moeder hielpen Mirjam te doorvoelen wat ze had weggestopt. 'Alles in je lichaam is opgeslagen. Als je dat loslaat en doorvoelt, dat is heel bevrijdend. Ik geloof dat de keten van pijn kan worden doorbroken.'

S11 ·  26/52 ·  Mirjam van Biemen verloor haar moeder toen ze acht jaar oud was. Jaren later kreeg ze haar dagboeken en brieven. 'Toen kon ik pas gaan rouwen.' Uit de notities sprak de stem van een vrouw die diep verlangde naar warmte en tederheid, maar gevangen zat in een huwelijk vol ruzie. 'Mirjam herinnert zich hoe ze als kind tekeningen maakte van poppetjes die elkaar kusten, om haar ouders te laten stoppen met ruzie maken. De dagboeken van haar moeder hielpen Mirjam te doorvoelen wat ze had weggestopt. 'Alles in je lichaam is opgeslagen. Als je dat loslaat en doorvoelt, dat is heel bevrijdend. Ik geloof dat de keten van pijn kan worden doorbroken.'